حسين بيشتر از آب تشنه لبيک بود ، اما افسوس كه به جای افكارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترين درد او را بی آبی نامیدند.

در راه عزیزیست که با آمدنش هر قطب نما قبله نما

                       خواهد شد

خدایا حکمت قدمهایی را که برایم بر میداری آشکار کن تا درهایی را که به سویم میگشایی ندانسته نبندم و درهایی که به رویم میبندی به اصرار نگشایم

کوله بارم بر دوش

                  سفری میباید سفری بی همراه

                                                 گم شدن تا تنهایی محض

سازکم با من گفت:

                       هر کجالرزیدی

                                         از سفر ترسیدی

تو بگو از ته دل، من خدا را دارم